τα ζώα τα κα….μένα !

η “κανονική” version ΕΔΩ

 

Ποτέ δε θα πειράξω
τα ζώα τα καημένα·
μην τάχα σαν εμένα,
κι εκείνα δεν πονούν;
Θα τα χαϊδεύω πάντα,
προστάτης τους θα γίνω.
Ποτέ δεν θα τ’ αφήνω
στους δρόμους να πεινούν.

Aν δεν μιλούν κι εκείνα
κι ο λόγος αν τους λείπει,
μήπως δεν νιώθουν λύπη,
δεν νιώθουν και χαρά;
Μήπως καρδιά δεν έχουν,
στα στήθη τους κρυμμένη,
που τη χαρά προσμένει
κι αγάπη λαχταρά;

Aκόμα κι όταν βλέπω
πως τα παιδεύουν άλλοι,
εγώ θα τρέχω πάλι
με θάρρος σταθερό,
θα προσπαθώ με χάδια
τον πόνο τους να γιάνω,
κι ό,τι μπορώ θα κάνω
να τα παρηγορώ.

ρομαντισμός

της Πέννυς Μηλιά

 

 

Ζω

για την στιγμή

που ο βοσκός

θα νιώσει

στο σκληρό πετσί του μονομιάς

όλη την ποίηση

απ’το «Κεφάλαιο» του Μαρξ

κι ο σπουδαγμένος στην Οξφόρδη

θα γονατίσει κλαίγοντας

μπροστά στη μεταφυσική

του εκδορέα Βαμβακάρη

Αίνιγμα

Μ’ ανοιξιάτικα μάτια στις ρώγες

κι ένα κοχύλι στ’ απόκρυφα χείλη

θηλάζω τις κόρες σου αίνιγμα.